آلبوم دوم سیروان خسروی هم همان طور که انتظار می رفت در حال و هوای آلبوم اول او، متفاوت از
سبک امروزی پاپ عرضه شد.
سیروان با گنجاندن 10 تراک با سبک های مختلف سعی کرد هر سلیقه
ای را از آلبوم خود راضی نگه دارد.همکاری او با برادرش که این روزها چهره نسبتا مشهور تری نسبت به
سیروان دارد در این آلبوم غلظت بیشتری بر خود گرفت به طوری که زانیار در این آلبوم 4 ترانه سرود و 4
آهنگ آن را هم خود ساخت.نکته ای که در کل آلبوم مشهود است نگه داشتن سبک این آلبوم در میان
پاپ،راک و ترنس است و غلظت هیچ کدام از سبک ها بر دیگری نمی چربد.
اما تنظیم های سیروان کاملا فضای آلبوم را از موسیقی پاپ امروزی و نوع تنظیم هایی که هم اکنون
در موسیقی پاپ مورد استفاده قرار می گیرد جدا کرده است.
سیروان فضاهای الکترونیکی بسیاری در تنظیم آهنگ هایی که انجام می دهد دارد که این فضاسازی
به ذائقه موسیقی و سبک اوکاملآ سازگار است.البته برای آلبوم های خودش و نه برای دیگرانی که
تنظیم آهنگ هایشان را به سیروان می سپارند.اگر اغراق نکرده باشیم سبک سیروان در موسیقی
منحصر به فرد خوده اوست و کسی تا به حال سبکی مانند سیروان نداشته است.
اما به سراغ آلبوم برویم ...
آلبوم ساعت 9 با تراک هیجان انگیز "چه حالی داره" شروع می شود.شروعی جذاب،
تند که همگان
را به وجد می آورد و همچنین یادآور آهنگ های گروه اسکوتر(Scotter) و تراک مشهور رامپ(Ramp) .ترانه
این کار از زانیار است و با وجود "خیلی قوی نبودن" مناسب این آهنگ است.این روزها اگر به ضبط
ماشین ها گوش فرا دهید حتما صدای این تراک را خواهید شنید.
شاید این اولین بار است که صدای
زانیار به صورت مجاز در کنار سیروان شنیده می شود.
تراک دوم "امروز میخوام بهت بگم" عاشقانه ای آرام در سبک ترنس راک است.نزدیک به حال و هوای
آلبوم قبلی او یعنی "تو خیال کردی بری" سیروان با این تراک کم کم به حوزه علاقه خود در موسیقی
(راک) نزدیک می شود اما به اعتقاد خیلی ها او هنوز راک نمی خواند و کارهای اینچنینی سبکی
شبیه راک هستند تا اینکه بخواهند واقعا در زمره کارهای راک قرار بگیرند.شاید "امروز میخوام..." فضای
دلچسبی بعد از تراک "چه حالی داره" که برای ضبط ماشین ها بسیار مناسب بود؛ نداشته باشد آن
هم شنونده موسیقی ایرانی اما چینش کلی آلبوم از وجود سبک های مختلف در کنار هم خبر می
دهد.همان طور که در دموی آلبوم که یکی دو هفته قبل از به بازار آمد چینش آهنگ ها همین 4 قطعه
ابتدایی بود و آن به نوبه خود ثابت کرد که سبک کلی آلبوم یک سبک مستقل نیست و تنوع فراوانی
در حیطه کلی آن شنیده می شود.
بعد از "امروز میخوام..." تراک ریتمیک "آره" شنیده می شود.باز هم ملودی و شعر از زانیار و با صدای
سیروان.تراکی که قرار بود با همراهی زانیار در آلبوم قرار بگیرد اما گویا ارشاد به بخش "زانیاری" آن ایراد
گرفته است
و سیروان هم در یک اقدام قابل قبول پس از عرضه آلبوم قطعه اصلی را در اختیار سایت
های اینترنتی و طبعآ ضبط های خانگی و ماشینی گذاشت."آره" با صدای زانیار و سیروان شنیدنی تر
از تراک داخل آلبوم درآمده است و مشخص است که از اول تراک با صدای زانیار بسته شده است اما
موفق به کسب مجوز نشده است.گرچه نمی توان قطعه داخل آلبوم را ضعیف دانست چون حداقل در
این تراک ریتمیک گیتار الکتریکی خوبی نواخته شده است.
تراک چهارم آلبوم شاید متفاوت ترین تراک آلبوم باشد که قویآ می توان گفت که تعلق بیشتری به
موسیقی راک دارد و از این نکته نباید غافل شد که سیروان را باید با چنین کارهایی شناخت.ترانه این
کار توسط امید اطهری نژاد در زمان حضورش در ایران سروده شده است و کاملا با فضا و سبک سیروان
هم خوانی دارد.فضایی که در موسیقی پاپ ما نمی گنجد. شاید خیلی ها از شنیدن چنین تراک هایی
سر درد هم بگیرند
اما "باور کن..." شنیدنی تر از آن است که بخواهیم دکمه فوروارد ضبط یا ام پی
تری پلیر را فشار دهیم.
با شروع تراک "منو نگاه کن" به فضای دیگری از آلبوم سفر می کنیم.فضایی که عمدتا به موسیقی
هاوس اختصاص دارد یا نسبت داده می شود.در تراک "منو نگاه کن" باز هم ترانه از زانیار است ولی
سبک اصلی تراک اصلا قابل تشخیص نیست.میتواند هم پاپ باشد هم هاوس و هم ترنس.
قضاوت با
خودتان است. اما سیروان در این تراک نشان داد که نمی تواند دقیقا مثل برادر کوچک ترش این سبک
خواندن را به اصطلاح در بیاورد. این مورد جایی نمایان می شود که سیروان شروع به خواندن قسمتی
از ترانه می کند: دستا بالا......حالا...با ما...بالا...پایین..همه... یالا ؛ این سبک سیروان نیست و
متاسفانه زانیار هم در این تراک حضور ندارد. 
حضور زانیار می توانست در این تراک مکمل خوبی برای
صدای سیروان باشد.
پس از این تراک مثل قطعات اول آلبوم ابتدا سبک کاملآ سمت و سوی دیگری می گیرد و ما به فضای
سافت راک و تراک "دلم گرفته" پیش می رویم.این سبک تا پایان دیگر ادامه ای ندارد اما سبک قطعه
قبلی در قطعه بعد از دلم گرفته شنیده می شود.با اینکه فضای الکترونیک بر فضای کل قطعه "دلم گرفته"
غلبه دارد اما سیروان به خوبی با قطعه مچ است.به مانند یکی از قطعات آرام آلبوم قبلی اش به نام
(؟؟؟؟) در آلبوم قبلی سیروان هم نمونه ی این کار به چشم می خورد.کشیدن صدا گویی بخشی از
سبک سیروان است که در این تراک به خوبی نمایان است.سبکی که سیروان به دیگرانی همچون امیر
یگانه و آریو حبیبی هم آموزش داده است.گرچه این کشیدن صدا و یا بازی با صدا می تواند بخشی از
فضای سیروانی باشد یا شاید هم نوعی امضا از کارهای سیروان.
تراک بعد رسمآ دوباره فضا را می شکند و به موسیقی هاوس نزدیک می شود.سیروان در مصاحبه
های مختلف تأیید کرد که این کار را در حال و هوای موسیقی هاوس کار کرده است و البته قضیه از
چندین سال پیش آب میخورده است و اصل تراک بر تار و تلفیق آن با فضای الکترونیک بسته شده
است.میلاد درخشانی هم ثابت کرد نوازنده ای حرفه ای ست.اما اینکه موسیقی هاوس چیست و
اصلآ چرا اسمش هاوس است یا اینکه این موسیقی هاوس همان موسیقی خانگی و زیر زمینی است
و یا اسم آن اینطوری است بماند برای بعد که مفصلآ به این موضوع بپردازیم.در موسیقی هاوس
آنطوری که شنیده ایم ترانه زیاد اهمیت ندارد و در اینجا هم تقریبآ همین طور است .ترانه مکرم ترانه
"تکرار" را سروده است اما در چنین سبکی و موسیقی ای ترانه زیاد به چشم نمی آید.
تراک هشتم آلبوم دوباره یادآور سبک قبلی آلبوم سیروان است با تنظیمی جدیدتر و جذاب "اوون روزا" با
ترانه خوب امید اطهری نژاد و اجرایی که یکی از مختصات اصلی سیروان است مخصوص شنیدن کسانی
ست که حال و هوای سیروان و سبکش را ترجیح می دهند.سیروان با "اوون روزا" ثابت می کند که در
سبک مورد علاقه اش (پاپ-راک یا ترنس-راک یا هر آنچه که شما آن را ترجیح می دهید) بهترین است
و همین است که می گوئیم سبک سیروان را در ایران کسی جز خوده او ندارد.
تراک نهم که عنوان آلبوم نیز هست در فضای آرامی می گذرد اما تقریبآ می توان گفت که سبک آن با
"اوون روزا" یکی است "اوون روزا" اکتیو تر و با صدای مستقیم گیتار شنیده می شود اما ساعت 9 با
فضای آرام و صدای پیانو آغاز می گردد و همچنین اکتیو بودن آن طعنه به کارهای معروف موسیقی راک
می زند.ساعت 9 در میانه راه به اوج می رسد و این اوج و فرود را سیروان به خوبی اجرا می کند.ترانه
مکرم هم ترانه خوبی را برای سیروان سروده است گرچه هنوز خیلی ها اعتقاد دارند که سبک امید
اطهری نژاد در ترانه سرایی بیشتر به سیروان می آید تا ترانه مکرم.اما با این وجود باید به ترانه مکرم
(که اسمش در کاور آلبوم هم به علل مختلف نیامد) بابت ترانه های خوبش تبریک گفت.
ساعت 9
ترانه خوبی دارد و این موضوع را نمی توان دور از نظر نگاه داشت.
تراک دهم و پایانی کار هم بیشتر به ریمیکس های سیروانی شباهت دارد و باز هم تنوع سبک را در
کار سیروان نشان می دهد. این تراک هم به 2 صورت اجرا شد.اجرایی که توسط سیروان ،زانیار و
یاس صورت گرفت در تابستان 1386 اما هیچ گاه مجوز نگرفت و باز هم سیروان مجبور شد تراک را بدون
صدای یاس که بخش اعظم کار را خوانده بود ببندد و اسمی از زانیار در ابتدای تراک نیاید."تو مریضی"
باز هم ترانه ای از ترانه مکرم دارد که تنظیم آن بیشتر به چشم می آید.تنظیمی جذاب و به روز با رگه
هایی شباهت به ریمیکس های سیروان مخصوصآ ریمیکس تراک "تو خیال کردی بری" در آلبوم قبلی
اش.سیروان به فاصله اندکی پس از عرضه آلبوم(گویا یک الی دو ساعت!) این قطعه را با همراهی یاس
و زانیار به روی سایت ها فرستاد.البته مشخص نشد که صدای یاس مشکل داشت یا تکست های
یاس البته نظر شخصی ام این است که قطعه ای از تکست یاس که اشاره به شست انگشت دست
راست دارد باعث شده است که این بخش به کل! حذف شود.
آلبوم ساعت9 آلبومی متفاوت است که نشنیدن آن قابل طفره رفتن نیست. در پک ویژه این آلبوم هم
عکس های بیشتری از سیروان و زانیار می بینید.در یکی از عکس ها که اتفاقآ متعلق به کلیپ
"طفره نرو" از زانیار است این بار سیروان پشت دستگاه های به اصطلاح دی جی قرار دارد. اگر مایل
بودید حتما پک ویژه را تهیه کنید و البته از موسیقی آن هم لذت ببرید
برگرفته از موسیقی ۳۶۰
همین و بس!!
با وجود عقیده اکثریت 